Şehre en çok yakışan bir ay gibi
ya da cumartesi gibi günlerden
elimdeki kırık gitarın
ılık, kızıl, kekre notalarını aldım,
en izbe yerinden dillendirdim sana;
-şimdi bir tren garındasın-
Bir saçak ki alabildiğine uzanmış,
altında az önce başlayan yağmur,
sığınmak için yer arayan göçmen insanlar
ben sokağı gören en güzel yerdeydim,
bilirim;
-ıslak bir kentin öğle vaktiydin-
Ben oldum olası yağmuru özleyerek yaşadım,
güneşi sevemedim, benim değilmiş gibi asılı durdu hep,
sonra pencereleri sevdim; en masum tarafıydı bir evin,
ve yokluğunda bu metruk ev bir şeye benzesin istedim,
ne bileyim, silinmenin ve sessizliğin bir yeri gibi örneğin,
kısaca söyleyeyim;
-trenlerin çoğu insansızdır-
Mehmet Kahraman
Foto: Tuğba Turan
http://utopyam.deviantart.com/gallery
