Seni bu şehirler doğurdu bu ışıksız geceler,
Böyle şehirlerin bir ağacı olur,
Her dalı bir anı taşır meyvesi cabası.
İki arada kaldık; nesil bu
Bir tarafımız çınar,sümbül öte yanımız.
Yavruağzı batıyorsa güneş,
Ürperir için; serinlik gelir,
Avuçlarsın yalnızlığını bir tutunuş gibi,
Eve dönüş yoluysa eğer işinden çıkmak,
Şöyle demek lazım şöyle;
Bir adresinin olmasıdır yalnızlığı insanın.
Mehmet Kahraman
