Yeni kurulan pazar yeri gibi,
erkenci ve telaşlıydım sana yürürken,
sana yürürdüm çünkü evimdin,
evim, yıkılmayan son kalemdir benim,
tüm ışıkları söndürür bir silinişin ve tükenişin,
en yenisi olup savunmamı alırdım, güçlüydüm,
ustasıyımdır yalnızlığımın.
Her şeyi unutarak başlamalıydık ki öyle oldu,
yürümeyi unuttum önce, sonra okuduklarımı,
şiirleri unutmalıydım hem de en iyilerini,
8.10 vapurunu örneğin ya da Göğe Bakma Durağı’nı,
şarkıları; Sızı’yı yani, ve hatta Gün Gelir’i…
Yeni bir deftere başlayan çocuk sakinliğinde,
güzel yazmaya eğilimli hazırlanıyordum bu hayata,
seninle başlıyordum bilmediğim kadın,
ve telaşla bitirmek değildi niyetim,
böyle başlangıçlarım olmadı mı? oldu,
işte kimsesizim şimdi,
sıfırdan, seninle, yeniden…
Mehmet Kahraman
